Sahabe, İslamda, Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (sav)'i hayattayken görmüş, onunla karşılaşmış ve Müslüman olarak vefat etmiş kişiler için kullanılan terimdir. Arapça "sahib" kelimesiyle aynı kökten gelen sahabe, "arkadaşlık eden, beraber bulunan kimseler" anlamındaki bir topluluk adıdır. Sahabeler, Hz. Muhammed'in peygamberlik döneminde onunla birlikte yaşamış, sohbetlerine katılmış, sözlerini dinlemiş ve İslam'ın ilk dönemindeki gelişmelere tanıklık etmişlerdir. İslam'ın yayılmasında, Kur'an'ın öğrenilip aktarılmasında ve Hz. Muhammed'in söz, davranış ve uygulamalarının sonraki nesillere ulaştırılmasında önemli rol oynamışlardır. Sahabe kavramı yalnızca Hz. Muhammed'in yakın çevresindeki kişilerle sınırlı değildir; onunla görüşen ve Müslüman olarak vefat eden kadın ve erkekler bu kapsamda değerlendirilir. Hz. Ebû Bekir, Hz. Ömer, Hz. Osman ve Hz. Ali gibi Dört Halife, ayrıca Hz. Âişe, Hz. Hatice, Bilâl-i Habeşî, Ebû Hüreyre ve Abdullah bin Mesud tanınmış sahabeler arasındadır. Sahabelerden sonraki Müslüman nesle tabiin adı verilir. Bu nedenle sahabe, İslam tarihinde Hz. Muhammed ile sonraki Müslüman nesiller arasında yer alan ilk nesli ifade eden önemli bir kavramdır. Hz. Peygamberin arkadaşları ve yakın dostları olan Sahabe-i Kiram, O yüce Peygamber (s.a.v.)'in şahsiyet ve dostluğundan çok istifade etmiş, kendilerine örnek alarak O'nun istediği gibi Müslüman olmaya çok gayret göstermişlerdir. İslam'ın güçlenip yayılması için canlarıyla başlarıyla çalışmışlar, bu yolda, ölüm de dahil olmak üzere hiçbir şeyden çekinmemişler, Allah ve Resulunu, çoluk-çocuklarından, mallarından, hatta canlarından daha çok sevmişlerdir... Hepsine selam olsun. (A. Şensoy)
Soru/Yorum Gönder