|
| Kil toprak |
Kil, jeolojik ve mineralojik açıdan, temelde alüminyum silikat yapısında olan, çok ince taneli, su geçirmez, kaygan, çoğunlukla yeşilimsi renkte ve yumuşak bir toprak türüdür. Bu malzeme, feldispat gibi minerallerin uzun süreli ayrışması sonucu oluşur ve yüksek plastiklik özelliği sayesinde su ile karıştırıldığında kolayca şekil verilebilen hamur kıvamında bir çamur hâline gelir.
|
| Kil çamuru |
Kilin bu özelliği, seramik, çömlekçilik ve tuğla yapımı gibi alanlarda temel bir hammadde olmasını sağlar. Kuruduğunda sertleşir, yüksek sıcaklıkta pişirildiğinde ise kalıcı dayanıklılık kazanır. İnce taneli yapısı sayesinde boşlukları doldurarak su geçirgenliğini azaltır; bu nedenle baraj, gölet ve su yalıtımı gerektiren yapılarda da kullanılır. Kimyasal ve fiziksel özelliklerine göre farklı türlere ayrılan kil, doğada geniş yayılım gösteren önemli bir yer kabuğu bileşenidir.
|
| Kilermeni |
Kilermeni ise, tarihsel kullanım açısından özel bir yere sahip olan, kırmızıya çalan bir kil türüdür. Demir oksit bakımından zengin olan bu kil, rengini bu mineral içeriğinden alır ve özellikle ince öğütülmüş hâlde kullanılır. Eskiden ressamların astar yapmakta yararlandıkları bir malzeme olarak bilinen kilermeni, boyanın yüzeye daha iyi tutunmasını sağlamak amacıyla zemin hazırlamada kullanılmıştır. Ayrıca geçmişte eczacılıkta da kullanılmış, bazı karışımlarda emici ve kurutucu özelliklerinden yararlanılmıştır. Kilermeni, doğal pigment özelliği taşıması nedeniyle boya ve sanat uygulamalarında da değer görmüştür. Günümüzde yaygın kullanımı azalmış olsa da hem sanat tarihi hem de geleneksel uygulamalar açısından tanımlayıcı ve ayırt edici bir malzeme olarak önemini korumaktadır.
Soru/Yorum Gönder