- (müzik) Dairesel biçiminde ve üst üste bükülmüş, perdeli, bakırdan ya da pirinçten yapılmış orkestra borusu.
- Bir müzik parçasının boruyla çalınacağını gösteren sözcük.
- Boynuzdan yapılan barutluk ya da yağdanlık.
- (tarih) Eskiden savaşlarda çağrı aracı olarak kullanılan boynuz ya da fildişi.
|
| Korno |
Korno, bakır üflemeli çalgılar ailesinde yer alan, uzun metal borusu dairesel biçimde kıvrılmış ve genişleyen bir kalakla sonlanan orkestra çalgısıdır. Genellikle pirinçten üretilen korno, Fransız kornosu adıyla da bilinir ve klasik müzik orkestralarında, oda müziği topluluklarında ve film müziklerinde kullanılır. Çalgının ağızlığına üflenirken dudakların titreştirilmesiyle ses meydana gelir; borunun içindeki hava sütununun titreşimi bu sesi güçlendirir. Flüt ve klarnet gibi çalgılardan farklı olarak korno, ses üretmek için kamış veya üfleme dili kullanmaz ve gövdesinde parmaklarla kapatılan ses delikleri bulunmaz. Modern orkestral kornolarda seslerin perdesi, çoğunlukla üç döner veya pistonlu valfin kullanılmasıyla borunun etkin uzunluğunun değiştirilmesi ve dudakların titreşim biçiminin ayarlanması sayesinde elde edilir. Dudaklar gevşek bırakılırsa bas sesler, gergin tutulursa tiz sesler çıkar. Çalgının geniş ve kıvrımlı yapısı, sesin yumuşak, sıcak, dolgun veya güçlü duyulmasına katkıda bulunur. Korno çalarken elin kalak içine yerleştirilmesi, sesin rengini ve şiddetini değiştirmeye yardımcı olur; kalak kısmen kapatıldığında farklı tınılar ve kısık sesler elde edilebilir. Korno, geniş ses aralığı sayesinde hem melodik bölümlerde hem de armonik eşliklerde görev alır. Orkestralarda çoğunlukla birden fazla korno birlikte kullanılır ve bu çalgılar müziğe derinlik, parlaklık ve bütünlük kazandırır. Tarihsel olarak avcılıkta ve haberleşmede kullanılan doğal kornolardan gelişen modern korno, valf sistemlerinin yaygınlaşmasıyla daha geniş bir ses ve teknik olanak yelpazesine kavuşmuştur.
Soru/Yorum Gönder