Sarmaşık (botanik), sap ve dallarından çıkan küçük ek kökçüklerle ya da tutunmayı sağlayan özel yapılarla dik, düz yerlere yapışarak tırmanan bitkilerin genel adıdır. Sarmaşıklar, tırmanıcı gelişme biçimleri sayesinde toprağa yayılarak değil, duvar, kaya, ağaç gövdesi ve çit gibi yüzeylere tutunarak yukarı doğru büyür. Bu bitkilerde gövde esnek ve uzayıcıdır; tutunma noktaları arttıkça bitkinin yüzeye bağlanması güçlenir ve rüzgâr gibi dış etkilere karşı daha dayanıklı hâle gelir. Sarmaşıklar yalnızca estetik amaçla değil, yüzeyleri gölgelendirme, alan kapatma ve bazı yerlerde toprak yüzeyini örtüleyerek erozyonu azaltma gibi işlevlerle de değerlendirilir. Tırmanma özelliği, sarmaşıkların dar alanlarda bile hızlı şekilde yayılmasına imkân tanır ve bu nedenle peyzaj düzenlemelerinde sıkça kullanılır.
|
| Sarmaşık - Duvar sarmaşığı |
Sarmaşıkgillerin bir örnek bitkisi olan duvar sarmaşığı [Arapsaçıgiller (Araliaceae) familyasında yer alan Hedera helix olarak da sınıflandırılır], uygun koşullarda 20–30 metreye kadar boylanabilen, her dem yeşil yapısıyla yıl boyunca yapraklı kalabilen bir sarmaşık türüdür. Doğal yayılış alanı Avrupa ve Güneybatı Asya bölgesidir ve özellikle duvar yüzeylerinde güçlü tutunma yeteneğiyle tanınır. Duvar sarmaşığı, ek kökçükleri sayesinde taş, tuğla ve ağaç kabuğu gibi pürüzlü yüzeylere daha kolay yapışır; böylece geniş alanları kaplayarak yoğun bir bitki örtüsü oluşturabilir. Bu yoğun örtü, duvarları doğrudan güneş ışığından koruyarak yüzey sıcaklığını düşürebilir; aynı zamanda yapıların dış cephesinde dekoratif bir görünüm sağlayabilir. Ancak hızlı gelişmesi nedeniyle kontrolsüz bırakıldığında kapladığı alan artabilir ve bakım gerektirebilir; budama yapılması, istenen sınırların korunması açısından önem taşır.
Soru/Yorum Gönder